تبلیغات
برگ سبز

وبگاه تخصصی علوم کشاورزی

وبگاه تخصصی علوم کشاورزی

تبلیغات برگ سبز

موضوعات

لینک دوستان

آرشیو

تبلیغات برگ سبز

آمار

  بازدید امروز :
  بازدید دیروز :
  بازدید ماه :
  بازدید كل :
  تعداد مطالب :
  تاریخ آخرین بروزرسانی :
  تاریخ آخرین بازید :

تبلیغات


روش‌های كاشت و تولید نهال پسته


 

 بنابراین در تكثیر توسط بذر، گاهی مرغوبیت از بین می‌رودو نیز زمان لازم برا ی بالغ شدن گیاه در درختانی كه توسط بذر تكثیر می‌شوند طولانی‌تر می‌شود. بنابراین برای داشتن درختان یك دست و یكنواخت از یك رقم پر محصول ومرغوب و نیز برای كوتاه‌كردن دوره نونهالی باید از تكثیر غیر‌جنسی استفاده كرد. پس پیوند زدن نهال امری ضروری به نظر می‌رسد.

طرح باغ پسته:

قبل از كاشت پسته ابتدا باید منطقه موردنظر را برای كاشت از لحاظ آب و هوا و شرایط خاك بررسی نمود . اگر منطقه و زمین مورد نظر برای پسته‌كاری مناسب بود اقدام به تسطیح آن كرد.

برای احداث باغ پسته بهتر است ابتدا نقشه دقیقی با مقیاس مناسب از زمین تسطیح شده بر روی كاغذ رسم كرد و روی آن فواصل بین درختان و ردیف‌ها (فواصل بین درختان 4-3 متر و بین ردیف‌ها 8-7 متر می‌باشد).محل احداث ساختمان و یا تاسیس مورد نیاز احتمالی، مسیر جاده و خیابان‌های باغ، شبكه آبیاری باغ ، وزش بادغالب و شیب زمین را مشخص نمود.

تهیه بذر مطلوب :

بذر در نظر گرفته شده باید سالم و بدون هیچ گونه آفت یا بیماری و از محصول همان سال باشد. انتخاب بنه به عنوان پایه دارای مزایا و معایبی است، از مزایای آن مقاومت بیشتر آن در برابر خشكی در مقایسه با پایه پسته اهلی و مقاومت نسبی در برابر آلودگی به نماتد مولد غده ریشه است و از معایب آن رشد بطئی در سال‌های اولیه كاشت و حساسیت به گموز و ورتیسلیوم بوده كه به علت این عیوب كمتر مورد توجه باغداران به عنوان پایه قرار می‌گیرد. معمولاً بذرهای كه به عنوان پایه اسفاده می‌شود از ارقام پسه اهلی و عمدتاً بادامی (بادامی ریز)و قزوینی است و همچنین از نوعی هیبرد به نام بنه باغی نیز می‌توان استفاده نمود. بنه باغی فوق العاده به نماتد ریشه حساس می‌باشد. بنابراین باید با توجه به معایب و محاسن هریك از پایه‌ها و نیز با توجه به نوع خاك محل كاشت و بیماری‌های منطقه به انتخاب پایه مبادرت نمود. از پایه‌های دیگر پسته درایران می‌توان كسور،آتلانتیكا و سرخس را نام برد

1. پسته بادامی2-پسته سرخس3- بنه4-كسور

آماده كردن بذر برای كاشت :

در اواخر اسفند و اوایل بهار بذر‌ها را حدود 24 تا 48 ساعت (ترجیحاً 24 ساعت ) در آب خیس خیسانده، پس از شست‌و‌شوی مجدد با استفاده از سموم قارچ‌كش نظیر كاربو‌كسین تیرام، بنومیل به نسبت 5/52 تا 3 در هزار و هیپوكلرید سدیم (مایع سفیدكننده)5/0 به مدت 5 الی 10 دقیقه ضدعفونی می‌شود. پس آن باید بذرها را در كیسه‌های پارچه‌ای كه به طورمنظم به‌مدت 4 تا 5 روز مرطوب نگه داشته‌شوند قرارداد (دمای مناسب برای جوانه‌زنی بذرها30-20 درجه سانتی‌گراد می‌باشد)بعد از جوانه زدن بذرها بایستی آنها را با قارچ‌كش PCNB یا بنومیل 4 در هزار ضدعفونی كرده و در محل مورد نظر كاشت. توانایی جوانه زنی در بین بذر گونه‌های مختلف پسته متفاوت است. جوانه‌زنی بستگی به سختی پوست استخوانی (آندوكارپ)دارد. خراش‌دهی با اسید سولفوریك به مدت 5/1 ساعت و سپس غوطه‌ور كردن در آب به مدت 24 ساعت، سرعت و درصد جوانه زنی (مغز)بنه را افزایش می‌دهد. استفاده از بذرهای بدون پوست استخوانی برای جوانه زنی به دلیل سبز شدن یكنواخت می‌تواند مورد توجه واقع شود.

روش های كاشت :

كاشت بذر در زمین اصلی :

در زمین‌های با آب وخاك شیرین بذور جوانه زده مورد نظر برای كاشت را پس از گاورو شدن زمین (رسیدن به حد ظرفیت مزرعه ) د رمحل داغ آب زمین اصلی می‌‌كارند.چنانچه بافت خاك مزرعه سنگین باشد به منظور از سله بستن روی بذور داخل هر گودال را به وسیله ماسه می‌پوشانند. این عمل به رشد گیاه كمك فراوان می‌كند، چون نه تنها اكسیژن كافی در دسترس ریشه‌های نهال قرار می‌دهد بلكه موجودات هوازی مفید خاك را نیز به فعالیت وا می‌دارد. عمق كاشت بذر بستگی به اندازه بذر دارد (میزان تقریبی عمق كاشت حدود 2 تا 5 برابر بزرگ ترین قطر بذر است).

كاشت در خزانه :

زمین خزانه پسته مانند خزانه دیگر درختان باید آماده گردد. فواصل كاشت بذرها بر روی خطوط بین 5 تا 10 سانتی‌متر و بین خطوط 35 تا 40 سانتی‌متر است. پس از كاشت بذر ، روی آن را با استفاده از ماسه بادی همراه باكود دامی پوشانده و آبیاری می‌نمایند. میزان بذر مصرفی پسته در هكتار خزانه 250 تا 300 كیلوگرم می‌باشد و حدود 250 هزار نهال در یك هكتار می‌توان تولید نمود. نهال‌های تولیدی در فصل خواب (پاییز و زمستان) آماده انتقال به زمین اصلی هستند (نهال یكساله). هرچه سن نهال در خزانه بالا رود به علت گسترش سیستم ریشه و پیچیده شدن ریشه نهال‌ها و عدم دقت درهنگام كندن و جابه جایی نهال به زمین اصلی و قطع ریشه‌ها، یكبار انجام می‌شود. معمولاً د رخزانه راه روهایی در فواصل 5/1 تا 2 متر تعبیه می‌شود كه این عمل به رفت و آمد كارگران برای حذف علف‌های هرز و انجام عملیات آبیاری و در صورت نیاز پیوند زدن نهال‌ها كمك می‌كند. چنانچه كف خزانه بوسیله سیمان و یا موزائیك فرش شود از رشد عمودی ریشه‌ها جلوگیری می‌كند. بنابراین جابه‌جایی نهال‌ها آسان‌تر و تلفات آنها نیز كمتر خواهد بود.

كاشت دركیسه‌های پلاستیكی :

برای این منظور از كیسه‌های پلاستیكی به ارتفاع 25 تا 30 سانتی‌متر استفاده می‌شود. البته هر چه ارتفاع كیسه‌ها بیشتر باشد(45 سانتی متر ویا بیشتر ) رشد نهال بهتر است. از آنجایی كه محیط رشد در گیاهان گلدانی محدود است و این گیاهان مانند گیاهانی كه در مزرعه و باغ كشت می‌شوند نمی‌توانند ریشه‌های خود را گسترش داده و به طور طبیعی از منابع غذایی خاك استفاده كنند. لذا برا ی برآورده ساختن احتیاجات گیاه، خاك درون كیسه‌ها را مخلوطی از یك تا دو قسمت ماسه و یك قسمت خاك زراعی مرغوب (لومی)و یك قسمت كود دامی یا خاك برگ پوسیده انتخاب می‌شود.


معمولاً برای تسهیل د رعملیات آبیاری، زمین مورد نظر را به ندازه ارتفاع گلدان‌ها خاك‌برداری‌ كرده، سپس گلدان‌ها را طوری می‌چینند كه در فواصل 2-5/1 متری، راهروهایی برای عبور و مرور كارگران وجود داشته باشد. قسمت بالای گلدان‌ها معمولاً هم‌سطح زمین بوده، در نتیجه آبیاری به طریقه غرقابی امكان پذیر می‌شود. درون هر كیسه معمولاً دو دانه بذر می‌‌كارند كه پس از سبز شدن و چهار و پنج برگی شدن گیاه‌چه‌ها قویترین آنها را انتخاب نموده، دیگری را حذف می‌كنند. حتماً بایستی در ته كیسه‌ها سوراخ‌های كوچكی به‌عنوان زه‌كش ایجاد نمود. گیاهان گلدانی را در موقعی از سال می‌توان به زمین اصلی انتقال داد. از كاشت پسته درون كیسه‌ها به منظور واكاری در باغ‌ها نیز استفاده می‌شود. در موقع انتقال به زمین اصلی، كیسه‌ها را به آهستگی بدون آنكه صدمه‌ای به ریشه‌ها وارد شود و خاك اطراف آن بریزد، پاره كرده، گیاه را به زمین اصلی انتقال می‌دهند.

سایر روش های تكثیر :

اخیراً موفقیت‌های در زمینه تكثیر پسته از طریق كشت بافت حاصل شده است. از مزایای عمده تكثیر از طریق كشت بافت، یكنواختی نهال‌ها به علت تكثیر غیر جنسی (كلون) تكثیر سریع در فضای كم و تولید نهال‌های عاری از بیماری و نیز كوتاه نمودن طول دوره نونهالی است. درایران ریز ازدیادی پایه‌های اهلی (قزوینی، بادامی زرند) و وحشی (بنه و آتلانتیكا) و نیز ارقام تجاری از طریق قلمه‌زدن بدون استفاده از هورمون‌های گیاهی و با غلظت بالا تا‌كنون امكان‌پذیر نبوده است. خوابانیدن یكی دیگر از روش‌های تكثیر می‌باشد كه با این روش می‌توان تعداد معدودی گیاه ریشه دار را از گیاه مادری بدست آورد.

مراقبت از نهال های بذری :

پس از آن كه بذر‌ها درخزانه و یا زمین اصلی و یا كیسه‌های پلاستیكی سبز شدند. یك سلسله عملیات باغبانی برای مراقبت از آنها لازم است كه عبارتند از :

الف - آبیاری :

میزان دفعات آبیاری برحسب آب وهوا و نوع خاك و میزان آب موجود متفاوت است. بطور‌كلی آبیاری نهال‌های بذری باید به آهستگی صورت گیرد.با توجه به این‌كه در این مرحله از رشد گیاهان دارای ریشه محدودی برای جذب می‌باشند باید دقت نمود كه از كمبود آب صدمه نبینند.

ب - وجین :

بذر علف‌های هرز تقریباً در خاك وجود داشته و با گیاهان اصلی به رقابت می‌پردازند. بنابراین باید آنهارا از میان برد. وجین علف‌های هرز باید با دقت صورت گیرد تا به ریشه گیاهان اصلی صدمه‌ای وارد نشود.

ج- محافظت از گرما و تابش مستقیم آفتاب :

در روزهای گرم، مخصوصاً در روش كاشت پلاستیكی باید هر چند روز یك بار روی نهال‌ها آب پاشید و نیز برای جلوگیری از تابش مستقیم آفتاب، می‌توان پایه‌های در زمین به ارتفاع5/1-1 متر قرارداده، با استفاده از حصیر یا مواد دیگر روی آن را پوشاند و بدین ترتیب از تابش مستقیم نور خورشید جلوگیری كرد.

انتقال نهال به زمین اصلی :

محلی كه قرار است نهال در آن كشت شود، باید گودالی به عمق 60 و به قطر 40 سانتی متر حفر كرد وآن را با خاك سطح الارض همراه با كود دامی پر نمود. نهال‌های بذری را باید به نحوی درگودال كاشت كه طوقه (حدفاصل بین ریشه و ساقه)آن هم سطح زمین قرار گیرد. چنانچه طوقه گیاه درخاك فرو رود، ممكن است پوسیده شود و یا مورد حمله قارچ‌های عامل پوسیدگی طوقه(گموز)واقع شود. اگر هم بالاتر از خاك قرار گیرد، قسمت‌های از ریشه كه در معرض هوا قرار گرفته‌اند از بین می‌رود.

بعد از قرار دادن نهال درگودال، خاك اطراف نهال را فشار داده تا گیاه در آن مستقر شود. نهال‌های بذری را باید بلافاصله پس از انتقال آبیاری كرد.

نویسنده:مهدی محسنی

تبلیغات